Archive for the ‘ESSAYS’ Category


was an essay written by Nobel Peace Prize laureate Liu Xiaobo intended to be read at his trial in December 2009.


Freedom of expression is the basis of human rights, the source of humanity and the mother of truth. To block freedom of speech is to trample on human rights, to strangle humanity and to suppress the truth.”


June 1989 was the major turning point in my 50 years on life’s road.  Before that, I was a member of the first group

of students after restoration of the college entrance examination after the Cultural Revolution (1977); my career was a smooth ride, from undergraduate to grad student and through to PhD. After graduation I stayed on as a lecturer at Beijing Normal University. On the podium, I was a popular teacher, well received by students. I was also a public intellectual: in the 1980s I published articles and books that created an impact. I was frequently invited to speak in different places, and invited to go abroad to Europe and the US as a visiting scholar. What I required of myself was: to live with honesty, responsibility and dignity both as a person and in my writing.. Subsequently, because I had returned from the US to take part in the 1989 movement, I was imprisoned for “counter-revolutionary propaganda and incitement to crime”, losing the platform I loved; I was never again allowed publish or speak in public in China. Simply for expressing divergent political views and taking part in a peaceful and democratic movement, a teacher lost his podium, a writer lost the right to publish, and a public intellectual lost the chance to speak publicly. This was a sad thing, both for myself as an individual, and, after three decades of reform and opening, for China.

Thinking about it, my most dramatic experiences after June Fourth have all been linked with the courts; the two opportunities I had to speak in public have been provided by trials held in the People’s Intermediate Court in Beijing, one in January 1991 and one now. Although the charges on each occasion were different, they were in essence the same, both being crimes of expression.

Twenty years on, the innocent souls of June Fourth are yet to rest in peace, and I, who had been drawn into the path of dissidence by the passions of June Fourth, after leaving the Qincheng Prison in 1991 lost the right to speak openly in my own country, and could only do so through overseas media, and hence was monitored for many years; placed under surveillance (May 1995 – January 1996); educated through labour (October 1996 – October 1999s), and now once again am thrust into the dock by enemies in the regime. But I still want to tell the regime that deprives me of my freedom, I stand by the belief I expressed twenty years ago in my “June Second hunger strike declaration”— I have no enemies, and no hatred. None of the police who monitored, arrested and interrogated me, the prosecutors who prosecuted me, or the judges who sentence me, are my enemies. While I’m unable to accept your surveillance, arrest, prosecution or sentencing, I respect your professions and personalities. This includes Zhang Rongge and Pan Xueqing who act for the prosecution at present: I was aware of your respect and sincerity in your interrogation of me on 3 December.

For hatred is corrosive of a person’s wisdom and conscience; the mentality of enmity can poison a nation’s spirit, instigate brutal life and death struggles, destroy a society’s tolerance and humanity, and block a nation’s progress to freedom and democracy. I hope therefore to be able to transcend my personal vicissitudes in understanding the development of the state and changes in society, to counter the hostility of the regime with the best of intentions, and defuse hate with love.

As we all know, reform and opening brought about development of the state and change in society. In my view, it began with abandoning “taking class struggle as the key link,” which had been the ruling principle of the Mao era. We committed ourselves instead to economic development and social harmony. The process of abandoning the “philosophy of struggle” was one of gradually diluting the mentality of enmity, eliminating the psychology of hatred, and pressing out the “wolf’s milk” in which our humanity had been steeped. It was this process that provided a relaxed environment for reform and opening at home and abroad, for the restoration of mutual love between people, and soft humane soil for the peaceful coexistence of different values and different interests. It provided the explosion of popular creativity and the rehabilitation of warm heartedness with incentives consistent with human nature. Externally abandoning “anti-imperialism and anti-revisionism”, and internally abandoning “class struggle” may be called the basic premise of the continuance of China’s reform and opening to this day. The market orientation of the economy; the cultural trend toward diversity; and the gradual change of order to the rule of law, all benefited from the dilution of this mentality. Even in the political field, where progress is slowest, dilution of the mentality of enmity also made political power ever more tolerant of diversity in society, the intensity persecution of dissidents has declined substantially, and characterization of the 1989 movement has changed from an “instigated rebellion” to a “political upheaval.”

The dilution of the mentality of enmity made the political powers gradually accept the universality of human rights. In 1998, the Chinese government promised the world it would sign the two international human rights conventions of the UN, marking China’s recognition of universal human rights standards; in 2004, the National People’s Congress for the first time inscribed into the constitution that “the state respects and safeguards human rights”, signalling that human rights had become one of the fundamental principles of the rule of law. In the meantime, the present regime also proposed “putting people first” and “creating a harmonious society”, which signalled progress in the Party’s concept of rule.

This macro-level progress was discernible as well in my own experiences since being arrested.

While I insist on my innocence, and hold the accusations against me to be unconstitutional, in the year and more since I lost my freedom, I’ve experienced two places of detention, four pre-trial police officers, three prosecutors and two judges. In their handling of the case, there has been no lack of respect, no time overruns and no forced confessions. Their calm and rational attitude has over and again demonstrated goodwill. I was transferred on 23 June from the residential surveillance to Beijing Municipal Public Security Bureau Detention Center No. 1, known as “Beikan.” I saw progress in surveillance in the six months I spent there.

I spent time in the old Beikan (Banbuqiao) in 1996, and compared with the Beikan of a decade ago, there has been great improvement in the hardware of facilities and software of management.

In particular, Beikan’s innovative humane management applies more flexible management of what the discipliners say and do, on the basis of respecting the rights and dignity of detainees. This management, embodied in the journals Warm Broadcast and Repentance, music played before meals and when waking up and going to sleep, gave detainees feelings of dignity and warmth, stimulating their consciousness of keeping order in their cells and countering the warders’ sense of themselves as lords of the jail. It not only provides detainees with a humanized living environment, but greatly improves the environment and mindset for their litigation. I had close contact with Liu Zhen, in charge of my cell. People feel warmed by his respect and care for detainees, reflected in the management of every detail, and permeating his every word and deed. Getting to know the sincere, honest, responsible, good-hearted Liu, really was a piece of good luck for me in Beikan.

Political beliefs are based on such convictions and personal experiences; I firmly believe that China’s political progress will never stop, and I’m full of optimistic expectations of freedom coming to China in the future, because no force can block the human desire for freedom. China will eventually become a country of the rule of law in which human rights are supreme. I’m also looking forward to such progress being reflected in the trial of this case, and look forward to the full court’s just verdict ——one that can stand the test of history.

Ask me what has been my most fortunate experience of the past two decades, and I’d say it was gaining the selfless love of my wife, Liu Xia. She cannot be present in the courtroom today, but I still want to tell you, my sweetheart, that I’m confident that your love for me will be as always. Over the years, in my non-free life, our love has contained bitterness imposed by the external environment, but is boundless in afterthought. I am sentenced to a visible prison while you are waiting in an invisible one. Your love is sunlight that transcends prison walls and bars, stroking every inch of my skin, warming my every cell, letting me maintain my inner calm, magnanimous and bright, so that every minute in prison is full of meaning. But my love for you is full of guilt and regret, sometimes heavy enough hobble my steps. I am a hard stone in the wilderness, putting up with the pummeling of raging storms, and too cold for anyone to dare touch. But my love is hard, sharp, and can penetrate any obstacles. Even if I am crushed into powder, I will embrace you with the ashes.

Given your love, my sweetheart, I would face my forthcoming trial calmly, with no regrets about my choice and looking forward to tomorrow optimistically. I look forward to my country being a land of free expression, where all citizens’ speeches are treated the same; where, different values, ideas, beliefs, political views… both compete with each other and coexist peacefully; where, majority and minority opinions will be given equal guarantees, in particular, political views different from those in power will be fully respected and protected; where, all political views will be spread in the sunlight for the people to choose; all citizens will be able to express their political views without fear, and will never be politically persecuted for voicing dissent; I hope to be the last victim of China’s endless literary inquisition, and that after this no one else will ever be jailed for their speech.

Freedom of expression is the basis of human rights, the source of humanity and the mother of truth. To block freedom of speech is to trample on human rights, to strangle humanity and to suppress the truth.

I do not feel guilty for following my constitutional right to freedom of expression, for fulfilling my social responsibility as a Chinese citizen. Even if accused of it, I would have no complaints. Thank you!






Art of letting go

Posted: January 19, 2011 in ESSAYS

Letting go of someone you love is never easy. The truth of it is, once any bond is made it’s hard to break that bond. Just like welding, when two things are bonded together, to get them apart something has to be broken. When people bond they bond at their heart, so unfortunately, when you break a bond you’re heart is where the bond has to be broken, thus the pain of heartbreak. There are so many times in life when you have to let go of someone you love, but that doesn’t mean letting go of love.

Maybe the breakup wasn’t your choice, or maybe you know you’re better off without someone, but can’t let go. Maybe you lost someone you love to death or illness. You’re looking for strength and courage to move on. You want to be free from the past, but can’t seem to break the chains.

You’ve come to the right place if you’re struggling to say good-bye and move on.

Here are some tips on how to move on:

1. Do not resist the pain. When you are heartbroken, the first thing you want to do is run away from the pain and suppress it with self-destructive habits such as drinking alcohol, using drugs, etc. to numb yourself. But these do not really help. The only thing it does is keep the feelings buried inside of you which will hurt you more in the long run. Address the situation by welcoming the hurt feelings as part of being human. It is hard to do this step especially when you feel so vulnerable, but it is an important step in healing yourself. Once the purpose is done, the pain will leave and you will be free.

2. Swallow the truth. Constantly denying the fact that the person you love will stay just by your own sheer desire is blind thinking. The old saying, “The truth will set you free”, will always hold true. Make peace with yourself by acknowledging that the person you love cannot love you back and that is a truth you need to accept.

3. Make a firm decision to move on. In order to let go of someone you really love, you must take the first step to healing. No other person can do that for you. If you really want to get over your lost love, stop yourself from dwelling in the past. Live in the present the best way you can and see yourself having a better future with someone who is really meant for you.

4. Get rid of the things that remind you of the other person. These include all the gifts, letters, pictures, etc. that you received from him/her. The more detached you are with the things that have something to do with the other person, the faster it is for you to let go.

5. Forgive the other person and yourself. In life, we take risks, and one of that is in the area of love. If you find yourself loving someone who cannot love you back, don’t punish yourself by holding on to the misery forever. Refrain from blaming and be forgiving. It’s not your fault that the love relationship didn’t work out. Sometimes things just don’t happen the way you want them to be. You still have better things in store for you.

6. Give yourself time to heal. The bible says there is always time for everything. Do not rush into letting go of someone you love because you are presently hurt and you want to get rid of the feeling right away. This causes more scarring. Instead, allow time to heal you. Depending on the depth of your feelings and your attachment, it could take months or even years. Once you have the desire and faith to really move on, the powers of the universe will help you achieve that goal. Be patient and see the results in time.

So good byes are not forever just be thankful that you and the other person had meet in the circumstances of your life. Just remember love is not always be romance and sweetness it is all about pains and sufferings and the good thing about that is you know how to handle the pain in your heart. It is like holding a butterfly in your hands it will die if you force to have it so better to let go.

dili sa pulong lamang…

Posted: October 15, 2010 in ESSAYS

(note: This write up was made last year. It was posted last year but today I re post it in my site. The language used is Cebuano.)

Nalantaw naku ang mga ginama nga mga pamintal ni Joey Velasco sa SM. Mabulukon kini ug nihulagway sa kamatouran sa atong panahon. Masaksihan nimo kon unsa kapait ang kinabuhi ug nipahugno kini sa akong kasingkasing. Naglantaw ko nga wala kahibalo sa akong gibati. Naglibug, nalisang, o nakonsensya sa mga hulagway nga anaa nagpalibot sa mga bungbong sa Gallery diha sa SM. Gidugok kini ug mga tawo tungod sa iyahang kanindot.

Kita karon nahisalaag sa dalang mangitngit. Sama kanako daw naginusara sa pagtaak sa dalang mabugnaw. Sa akong kinabuhi na nahisalaag akong nabatyag nga walay kalipay nga niabot ug adunay kulang niini. Daw anaa ako sa lugar na awa-aw nga nag-inusara. Sa akong pag-inusara ug paghisalaag adunay libuan ka mga pangutana nga misantuk sa akong hunahuna. Aduna ba gayuy kamatouran? Asa ba ang kaluwasan? Kinsa ba si Kristo? Siya ba gayud ang manunubos? Ug si kinsa si Kristo sa akong kinabuhi?

Nakabasa ako ug usa ka panumbok diha sa internet nga nagsaysay sa kamatouran sa kinabuhi ni Kristo ug mahitungod sa kaluwasan. Matud pa sa ebanghelyo ni Hudas, ang magbubudhi, nagkanayun kini nga gisugo siya ni Kristo sa pagbudhi niini aron maiya ang gingharian sa langit ug aron usab matuman ang nahisulat sa balaang kasulatan. Sa wala pa nagsugod ang katapusang panihapon si Kristo nakighinabi ni Hudas ug nihangyo nga budhian siya. Nahibalo ba mo nga si Hudas ug si Kristo mao ang suod nga higala dili si Pedro? Sa dihang nagsugod na ang katapusang panihapon ug nanglingkod na ang mga tinun-an nisulti si Hesus nga ang mobudhi kaniya motuslo sa kopa sa kasakit ug dayun ni tuslo si Hudas sa saro. Sa nag padayun ang panihapon nangutana si Hudas kon siya ba ang mobudhi kang Hesus, nitubag si Hesus nga “giingon mo”. Ug sa katapusan nga oras sa panihapon wala na si Hudas. Dili ba kadudahan ang mga sitwasyun anha sa katapusang panihapon nga nahipatik sa mga ebanghelyo ni San Marcos, Juan, Mateo, ug Lucas?

Sa laing bahin aduna say nagsaysay sa kalabutan nila ni Kristo ug ni Maria Magdalena napatik kini sa ebanghelyo ni Maria Magdalena. Atong sayran nga aduna silay anak nga gipanganlan ug Sarah. Nasayud ba kamo nga ang unang gipakita ni Kristo gikan sa iyahang kamatayun kay si Maria Magdalena? Matud pa sa “Da Vinci Code” nga gisulat ni Dan Brown nga nilayas si Maria Magdalena uban sa mga tinun-an ni Kristo. Gitagoan kini nila ug gipakatawo ni Maria Magdalena ang babaye nga anak ni Hesus. Kining mga kasayoran nikaylap sa tibouk kalibutan ug nasayran kini sa tanan. Ang mga panglantaw sa mga tawo nga wala nakabasa niini nag ingon nga usa kini ka pagpasipala sa Ginoo. Natandog ang haligi sa simbahang Catolico niadtong tungura.

Akong gibasa ang mabulokung pagsaysay sa kinabuhi sa amahan sa protestante nga si Martin Luther. Nakapangutana gayud ako kon unsa paman ang rason ni Luther nganong gimugna niya ang usa ka laing relihiyon? Didto gibutyag nila ang mangtas nga pamaagi sa kanhhi nga Santo Papa Leo X. Ginama ni Luther ang iyang sulat supak sa mga pamaagi ni Papa Leo X ang “95 theses”. Didto gibutyag ni Luther ang usa sa mga pamaagi sa kanhi Santo Papa. Niadtong tungura iya usab nga gisupak ang pabaligya sa indulhensya ug ang pag ampo sa mga kalag nga adunay presyo. Sa ilang panahon ilang gipugos ang mga tawo sa pagbayad niini. Ilang giingnan nga dili maluwas ang inyong kalag ug ang kalag sa inyong mga kaliwat kon dili kamo mag ampo alang kanila ug mo bayad niining kantidad. Apan ang tuyo ug tumong sa maong salapi mao ang pagtukod lang sa Basilica ni San Pedro. Sa pagtukod niini libuan ka kinabuhi ang gi kalas kay nidtong tungura nibuto ang gubat sa mga magbabaol. Si Luther nga usa lamang ka Agustino nga nagpadayag sa iyang gibati batok sa mga hiwi nga pamaagi sa iyang mga kaubanan ilang gisilutan siya sa mapintas nga silot. Ilang gibato ug mga maidlot nga pulong hangtod na pwersa si Luther sa pagtukod sa laing relihiyon.

Pait daw apdo ang mga panghitabo kaniadto apan wala na kitay mahino niana. Nahipatik na kini sa atong kasaysayan ug ang importante karon ang pag-usab sa mga hiwi nga nahitabo niadtong tungora. Subo man kini lantawon apan aduna pa kitay paglaum sa atong panahon. Nasayud usab kita nga dili lang ni mao ang mga kalapasan nga gibuhat sa atong simbahan ug sa mga tawo nga nahalambigit niini.

Ato usab nga sutaon ang mga tawo nga anaa sa atong simbahanan. Adunay duha ka klase nga simbahan niining katilingban Una imong mapanid-an ang tawo nga anaa pirme sa simbahanan. Kanunay nga nagkupot ug rosaryohan, nag-luhod atubangan sa altar, nag sige ug pangumpisal ug naghupot ug libuan ka kapunungan. Malantaw nimo sila nga halawum ang ilang mga pag-ampo daw adunay problema nga nadat-ugan na sila sa kalibutan. Apan sila ang mga tawo nga naglaglag sa mga kaparian diha sa atong mga isig kaparokya. Sila ang mga tawo nga dili makadawat sa isig kaingon nga mga sayup. Sila ang adunay maabtik nga mga mata sa pagtan-aw kon unsa imong mga kalapasan. Sila ang mga tawo nga adunay alilang mahitungod sa pagtuo ug kaluwasan ug gamiton ang simbahanan sa natad sa politika.

Ang ika-duhang klase sa mga tawo sa simbahanan mao ang mga tawo nga kanunay wala sa simbahanan. Sila ang mga tawo ni kapyot sa kalisud ug nahasum-ok sa lugar nga maidlot. Sila ang mga tawo nga gibugalbugalan, gibato ug mapintas nga mga pulong sa katawhan. Kay lagi sila nanapaw, sila piniriso, sila nahubog sa ginadiling drogas ug nakighilawas sa mga tawo ug pagbaligya sa ilang unod sa natad sa kasakit. Managsama ra kitang tanan, apan lahi-lahi ta ug gipadulngan. Dili nato matibuok ang simbahanan kon wala ni ang duha ka nawong sa simbahan. Kay sama sa akong nabasahan sa usa ka panumbok nga “walay doktor nga nagpakatawo niining kalibutana alang sa mga himsug ug maayog lawas apan alang sa mga masakiton sila gibuhi, sama ni Kristo nga nagpakatawo ug nagpakamatay dili alang sa mga matarung kundili sa mga makasasala”.

Samtang ako nag-serbisyo sa altar isip usa ka akolito, naka hunahuna ako nga mohunong na sa pagkompisal. Kay lagi ang akong panglantaw naku sa pagkompisal mao nga dili ka mapasaylo pinaagi niini kundili sa paglihok niini. Mao kini ang akong gisulti sa akong mga ka opisina nga si Christy ug Norwin, matud pa nila nga nganong nag Catolico pa man ka kundili man diay ka motuman sa pagkompisal? Pulong pa naku nga depende na sa imong prinsipyo. Apan wala ko nila hunungi ug pangutana kon prinsipyo ba kaha na o garbo? Niining pangutanaha mao kini ang mga pulong na nipahinuktok kanako. Daw nawala ako sa lugar nga lilong. Kining mga pulong ang nitusok sa akong kasingkasing. Ngano man? Mao kini ang mga pangutana sa akong kaugalingon.

Ug sa kalit lang naku nahinumduman ang mga tawo nga nagdala ug kadasig sa akong kinabuhi. Usa ka babaye nga nagtou nga sa pagdawat sa isig kaingon mao ang tiunay nga gugma. Siya ang babaye nga taga Calcutta nga nihangop sa mga tawo nga masakiton, kabos ug mga gisalikway na sa katilingban. Siya ang babaye na nagpamata sa mga tawo nga nahikatulog sa mga damgo nga walay katumanan. Matud pa niya nga wala nay laing makabuntog ug mas labaw pa sa syensya niining kalibutana kundili ang gugma nga tiunay lang. Dili usab mapapas sa akong alimpatakan ang tawo nga taga Asisi nga si San Francisco nga nagkanayun nga “Bisan ako ang sabton kundili ako ang mosabot, bisan ako ang higugmaon kundili ako ang mohigugma”.

Kon adunay kamatuoran ang mga nahisulat sa mga ebanghelyo nila ni Hudas, ang magbubudhi ug ni Maria Magdalena angayan pa ba kita nga nga motou kaniya? Kon adunay kamatouran nga anaa silay anak ni Kristo angay ba nga himoun pa nato siya nga usa ka Diyos? Angayan pa ba kita nga magsangyaw sa mga pagtulon-an ni Kristo kon tinuod nga adunay konspirasiya nga nahitabo mahitungod sa iyahang kamatayon sa krus? Asa man si Kristo sa iyang edad desiotso hangtud traynta? Usa lang ba kaha na ka tumo-tumo ang atong kaluwasan?

Niining mga pangutanaha adunay mga tubag nga nakapahimugso naku sa tumang kalibog. Akong nahinumduman sa tempo nga si Maria Magdalena gibiaybiay ug silutanan sa tukma nga kamatayun pinaagi sa paglabay ug bato niini ni dupa si Kristo kaniya. Niingon si Kristo nga kon kinsa kadtong walay buling sa sala maoy unang makalabay sa bato niining bayhana. Kon ikaw giingon ato sa mga tawo ug adunay tawo nga ni dupa alang kanimo unsay imong bation? Nabulit ako sa sala, wala akoy tumang gahom sa paghusga ug pagsalikway kaniya o pagsilot lang sa tawo nga makasasala nga susama kanako.

Kay ang pagka Catolico alang kanako mao ang pagdawat sa isig kaingon sa bug-os nga kasingkasing sama sa pagdawat sa imong kaugalingon diha sa imong kahuyang. Ang pagkompisal usab ang usa sa mga kaligdong sa kamapaubsanon nga niluhod ka kay ikaw adunay sala ug imo kining gibasulan. Sama sa nakighinabi ka sa imong higala nga aduna kay dakung problema nga gipas-an. Si Kristo alang kanako usa ka matinud-anong higala kay giisip usab niya ako nga usa ka higala. Matud pa niya sa iyang mga pulong nga gikutlo sa balaang kasulatan nga “ ayaw ako ninyo isipa nga inyong agalon kundili isipa ako nga usa ka higala, kay ang agalon wala kahibalo kon unsa ang iyang mga ulipon dili sama sa higala nga nasayud kon kinsa sila”.

Sa padayun naku ug lantaw sa mga ginama ni Velasco, namugna kining sulata. Kini ang pinaka unang sulat naku mahitungod sa imong pagtou isip usa ka Catolico. Didto usab nalantaw naku ang usa ka gama niya nga adunay usa ka piniriso uban ni Kristo, giulohan kini ug “Hilumin” didto iyang gisaysay ang kaagi sa iyang amigo nga nabilango nga walay sala. Apan wala kawad-i ug paglaum ang iyang amigo, iyang gimatuto ang iyang mga kauban sa prisohan sa iyang nakat-unan sa tunghaan. Usa sad niini ang giulohan ug “Hele” nga nagsaysay mahitungod sa mga tawo nga adunay kakulian sa ilang pagkatawo o down syndrome nga nag gakus kang Kristo. Didto iyang gibutyag ang mahitungod sa pagkalawat sa lawas ni Kristo. May pa gayud sila nikalawat, ako ultimo pagkompisal wala pa nabuhat bisan wala akoy kakulian. Nasubo ako nga nagalantaw kanila, nakonsensya ako sa mga ginama ni Velasco ug namugna dayun kini nga usa ka sulat. Naka pangutana ako kon kinsa man ako nga dili ko makabuhat sa gugma nga tiunay? Bisan lang sa yano nga butang dili pa naku mabuhat.

Ug pipila lang niining adlawa, ni kompisal ako ug niluhod sa ludhanan sa kompisalan. Nagadawat sa akong mga sala ug paminaw naku nga nigaan ang akong dughan. Daw wala nay tunok nga nagbabag sa akong dughan. Nasayud ako nga aduna pay butang nga anaa kanako nga wala gayud madawat naku. Ang akoa lang nagpakatinoud lang ko sa akong kinabuhi nga mao kini ako usa ka makasasala. Nasayud usab ako nga dili lang kini mao ang katapusang anib sa akong pagka Catolico, aduna pay mga pagsuway ug pagtulon-an ang ihatag sa Ginoo alang kanako apan makaya ra gumikan sa iyang giya.

Dili naku kalimtan ang tanan niyang gibuhat naku, ang pagdawat niya kanako nga tiunay ug wala pagtan-aw sa akong mga sala. Iyaha akong gibistihan samtang ako hubo. Iya akong gipakaon samtang nalunos ako sa kagutom. Iya akong gigakus samtang ako gisalikway sa tanan. Iya akong giduphan samtang gitamaytamay ug gibiaybiay ko sa katawhan. Nakighigala siya kanako nga walay kinutuban. Iya akong gitudloan unsaon pagmalig-on diha sa akong kahuyang.

Gikinahanglan nga dawaton natu ang mga panghitabo sa kagahapon man o sa wala pa mahitabo. Kay nasayud man kita nga walay relihiyon nga moluwas kanato apan maluwas ta sa atong pagtou. Nakahibalo ta nga ang atong relihiyon mao usab ang tinubdan sa mga kakulian, apan sa tiunay na kakulian nagpabilin gihapon ako nga anaa sa Catolico. Dili lamang nga namat-an nani naku nga relihiyon kundili nadawat naku ang among kahuyang. Bisan sa among kahuyang naninguha ta nga atong madawat ang atong kahuyang labaw sa tanan kay sa atong kahuyang anaa ang kaligdong sa kusog nga pagtuo. Ang ako lang karon bisan diin ka man gikan, unsa ang imong hibangkaagan, kaliwatan o banay sa akong kasingkasing gidawat ka. Ang Catolico alang kanako dili sa pulong lamang kundili sa pagbuhat usab sama sa gugma nga gibuhat. Mao kini ang hingpit nga rason nganong anaa ako ngapabilin sa natad isip usa ka Catolico bisan pa man masamok ang kasaysayan gikinahanglan nga imo kining masayran ug madawat sa bug-os nga kasingkasing para mawala ang kagubot niini.


Hello world!

Posted: July 22, 2009 in ESSAYS

Welcome to This is your first post. Edit or delete it and start blogging!